|
شاه پرک
|
|
|
حالم خوب نبود، مریض شده بودم. حداقل برای یکروز هیچ کاری نمیتوانستم انجام بدهم. حتی حوصله نداشتم گوشی دستم بگیرم.
تنها فکری که به ذهنم رسید کتابخوانی بودم.
انتخابم کتاب کم حجمی بود تا بیشتر از طول درمانم، زمان نبرد و البته طنز باشد تا کمی از حال و هوای مریضی در بیایم.
بنابراین تصمیمم انتخاب کتاب طنز “رفاقت به سبک تانک” نوشته: داوود امیریان، بود.
در واقع اولین کتاب کاملی است که در سال۱۴۰۲، تمام کردم.
این کتاب در چند بخش، خاطرات دفاع مقدس را با نثر ساده، روان و دلنشین بصورت طنز روایت میکند. البته طنز به معنای واقعی کلمه و به دور از هجو و هزل و هر چیز دیگر.
نویسنده در این کتاب، با استفاده از طنز کلام و موقعیت، تلخترین روایتها را خواندنی و جذاب بیان میکند تا علاوه بر نوجوانان، مناسب بزرگسال هم باشد.
میروم حلیم بخرم
موشک جواب موشک
جمهوری اسلامی سرکار است!
کی با حسین کار داشت؟
جاسم و سالم
پُل قاطر مرده!
من و یک مجروح ناشناس!
حوری
تعدادی از ۴۷ حکایتِ این کتاب شیرین و خواندنی است.
القصه، این کتاب برای خریدن، خواندن و هدیه دادن برای همهی سنین، خصوصا نوجوانان مناسب است.
موضوعات: طنز, معرفي كتاب, شاه پرک نوشت
لینک ثابت
[سه شنبه 1402-03-30] [ 02:11:00 ق.ظ ]
|
|
 |
آذر ماه بود که این کتاب را در قفسهی کتابخانهی زنداداشم موقع اسبابکشی خانهشان دیدم و اسم و جلدش برایم جالب آمد و برای مطالعه برداشتم.
وقتی شروع به خواندن این کتابِ کمحجم کردم، فکر نمیکردم سال بعد تمامش خواهم کرد. هرگز تصور نمیکردم، سه چهارمش را خانهی خودمان و یک چهارمش را خانهی مستاجری بخوانم و آنجا تمام کنم.
ولی زلزله، باعثِ همهی اینها شد و همینطور سبب شد ماههای بهمن و اسفند بخاطر دوری از خانهمان ازش بیخبر باشم و فروردین ماه وسط اسبابکشی یافتمش، بعد دوباره گمش کنم، وقتی مجدد یافتمش بلافاصه خوانشش را ادامه دادم و بالاخره اردیبهشت ماه، این سفرنامه تمام شد.
و برای خودم هم سفرنامهای شد.
کتاب “کاهن معبد جینجا” سفرنامهی خود نوشت “وحید یامینپور” به ژاپن برای حضور در گرامیداشت سالگرد بمباران هیروشیما است که با متنی روان و شفاف به جریان این سفر میپردازد.
او در این سفر تنها نیست و چند نفر از افراد مشهور همچون پرویز پرستویی،حبیب احمدزاده، مازیار میری، و…. و همچنین سه نفر از جانبازان دفاع مقدس نیز با او همسفر هستند. این تنوع همسفران، خود باعث ایجاد جذابیت در سفر شده است.
لابه لای ماجرای سفرش، تحلیلهایی هم از سرزمین آفتاب تابان و مردمانش و مناسِباتشان اضافه کرده است.
این کتاب کوتاه است و متن روان و خوشخوانی دارد. در هر فصلی، عکسهایی هم دارد اما سیاه و سفید هستند.
با مطالعهی این کتابِ کمحجم، میتوان آشنایی هرچند نسبی و کوتاه از سرزمین آفتاب تابان و مردمش بدست آورد. ادامه »
کلیدواژه ها: آفتاب, اسفند, بهمن, جانباز, خوی, زلزله, سفر , سفرنامه, مستاجر, مشهور, معبد, ژاپن, کاهن, کتاب, کتابخوانی موضوعات: معرفي كتاب, شاه پرک نوشت
لینک ثابت
[پنجشنبه 1402-03-18] [ 05:12:00 ب.ظ ]
|
|
وِل کنم نیست، مثل کَنه چسبیده بهم. تا میخوام کاری انجام بدم، یادم میآید و اذیتم میکند.
میگه تا ننویسیام، آش همین آشِ؛ کاسه همین کاسه.
۱۴۰۱ را میگویم، اصرار زیادی میکند بر نوشتنش.
قبلا گفته بودم که ارزیابی سالانه را دوست دارم ولی اواخر سال ۱۴۰۱ بهگونهای رقم خورد که رمقی برای ارزیابی برایم نمانده بود.
برای خالی شدن گوشهی وسیعی از ذهنم، مجبور شدم با اینکه دو ماه از سال ۱۴۰۲ گذشته، بنویسم.
اوایلِ سال با شنیدنِ خبرِ عمهشدنم، یک جان به من اضافه شد و میخواستم همه را خبردار کنم و کلِ شهر را شیرینی بدهم. لحظه شماری میکردم برای بغل کردنِ برادرزادهام و این مهمِ ۴دی ماه به وقوع پیوست و چقدر خوش یمن بود که قبل از تولدش، پدر و مادرش صاحبِ خانه شدند.
تابستان ۱۴۰۱، با بهوقوع پیوستن یکی از آرزوهایم شروع شد و ۸ جلسه در کلاسِ ورزش دوچرخه سواری در پارک بانوانِ شهرم شرکت کردم و با دیدن تحقق رویاهایم، در آسمانها سیر میکردم.
تابستان، با مسافرت به کرج و شرکت در عروسی یکی از اقوام ادامه پیدا کرد و تیر ماه با مسافرت به مشهد مقدس خاتمه یافت و تجربهی ناب و دوستداشتنی بود که در اعیاد ذیالحجه در کنارِ امامِ مهربانم بودیم و پایانِ سفرمان ختم شد به قم و جمکران.
ادامهی تابستان با شرکت در دورههای نویسندگی مبنا سپری شد و حضور در کنارِ نویسندگان آیندهی سرزمینم و شاگردی در محضر استاد جوان آراسته را تجربه کردم.
از روایتِ انسان و سیر در تاریخ انبیاء، با استاد نخعی هم غافل نبودم.
از دیگر اتفاقاتِ شیرینِ تابستان ۱۴۰۱، حضور در کنار دوستان و دورهم جمع شدنمان و دلگرم به وجودشان بود.
حضور در مدرسه جدید و شرکت در دورههای مرتبط با شغلم، از اتفاقات جالب ۱۴۰۱ بود.
اواخر پاییز با نامزدی کوچکترین عمهام و دور هم جمع شدن فامیل بعد از مدتها، شادی خاصی تزریق شد.
امااااا
آخر تابستان، زلزلهای به شهرمان آمد. تا میخواستیم به زندگی بدون زلزله عادت کنیم، هر چند ماه یکبار تکرار میشد و شهر و مردمان نجیبش با لحظات پر استرسی مواجه میشدند تا اینکه اوجش ۸ بهمن ماه بود و هنوزم که هنوزه باورمان نشده که ۱۰ ثانیه تکانهی زمین چگونه بسیاری را از خانههایشان دور کرد و راهی شهرهای دیگر شدند و برای عدهای دیگر آن خانهها قابل سکونت نبودند و فقط خاطراتی برایمان باقی گذاشت. چند ماه دوری از خانه و چادرنشینی و سرگردانی، چندین سال بزرگ و پیرمان کرد.
و در پایانِ مرور ۱۴۰۱، خوب است کتابهای خوانده شدهام را بیاورم: _کتابِ “پس از بیست سال” _کتابِ “فتح خون” یا “روایت محرم" _مجموعهی"قهرمان من” شامل کتابهای “آقا معلم– داداش ابراهیم– عمو قاسم– آقا محسن– علی لندی" _کتاب “حاج قاسمی که من میشناسم.”
و “پادکست نیوفلدر” که بدون هیئت و منبر، روضهخوانی میکرد برایم در ماههای محرم و صفر ۱۴۰۱.
در خاتمه، حیف است از تراپیهای امسالم یادی نکنم که بسیار در زندگیام و انتخابهایم تاثیرگذار بود.
خلاصه این سال با تمامی شیرینیها و سختیهایش گذشت و به خاطراتی مبدل شد. امیدوارم این نوشته سبب شود، ۱۴۰۱ دست از گریبانم بردارد. ادامه »
کلیدواژه ها: بزرگ, بهمن, تابستان, جمکران, خانواده, خوی, دوست, دوچرخه, زلزله, عمه, فامیل, قم, مرور, مشهد, نیوفلدر, ورزش, پادکست, پاییز, کتاب موضوعات: شاه پرک نوشت, زادگاه شاه پرک, خاطره های شاه پرک, زلزله خوی
لینک ثابت
[چهارشنبه 1402-03-03] [ 05:38:00 ق.ظ ]
|
|
روزهای چادرنشینی فرصتی رقم زد برای مطالعهی کتابی که این روزها، زیاد تعریفش را شنیده بودم.
در واقع این کتاب آخرین کتابی بود که در سال ۱۴۰۱ بطور کامل خواندم.
کتاب “حاج قاسمی که من میشناسم."
نوشته: سعید علامیان
راوی: علی شیرازی
نویسندهی کتاب در ۱۳ قسمت، رفاقت چهلساله راوی را با سردار سلیمانی روایت میکند.
با خواندن این کتابِ روان و خوشخوان، یک تصویر دوستداشتنی از سردار مواجه میشویم.
این کتاب، ابعاد متنوع زندگی سردار را از جمله: روابط فردی و خانوادگی، ارتباطشان با شهدا و خانواده شهدا، سیر و سلوکشان، زندگی شخصی و اجتماعی، عملیات نظامی و اقدامات فرهنگیشان را در قالب داستانهای کوتاه و بلند بیان میکند.
این کتاب با توجه به اینکه راویش رفیق صمیمی سردار بوده و خاطراتش موثق و دارای منبع و سند قوی است، برای آشنایی و اُنس بیشتر با سردار توصیه میشود.
موضوعات: تصاوير, معرفي كتاب, شاه پرک نوشت
لینک ثابت
[دوشنبه 1401-12-29] [ 11:49:00 ب.ظ ]
|
|
 |
هر کدام از اعضای کمپ ماجراهایی داشتند، در این پست میخواهم از بزرگترهای کمپ بگویم.
دوست دارم برایتان بگویم از:
_ پیرمرد مهربان چادر به چادرمان که با صوت زیبا، قرآن میخواند و بساط دعاهایش هر شب به پا بود خصوصا دعای توسل.
_جوانانِ هلال احمرِ بوکان که داوطلبانه برای کمک آمده بودند و سلام گرمشان به چادرنشینها، دوستی و رفتار مهربانانهشان با بچهها؛ باعث شده بود مَنی که هیچ صحبتی با آنها نکرده بودم و فقط شاهد رفتارهایشان بودم، موقع رفتنشان دلم بدجوری بگیرد و بغضی بشوم.
و افسوس خوردم که چرا فرصت تشکر از آنها را از دست دادم.
_مادری که نگران پسرِ ۲ سالهاش بود که بعد از زلزله نمیتوانست کلمات را صحیح ادا کند و دچار لکنت زبان شده بود.
_دختر همسن و سال من که تنها فرزند پدر و مادر پیرش بود و میگفت دیگر روحیهای برایم نمانده تا مراقب پدر و مادرم باشم.
_همکاری که خانهاش آسیب جدی ندیده بود ولی بخاطر ترسِ فرزندانش حاضر به برگشت به خانه نبود.
_مادر دو فرزندی که مستاجر بود و بخاطر شرایط زندگیاش، پشیمان بود از ازدواجش.
_پسرهایِ نوجوان و جوانی که بعد از رفتن بچههای هلال احمر، مشتاقانه و داوطلبانه کارهای کمپ را انجام میدادند.
از برادرانم تا پسرهایِ نوجوانِ کمپ.
_مسئولین مدرسه (پدرم و سه همکارش) که از روز اول در کمپ، حتی خواب درست و حسابی نداشته بودند و وقت و بیوقت که نیاز بود جایی باشند یا با کسی حرفی بزنند یا مشکلی حل کنند یا غذایی بیاورند و توزیع کنند، همیشه داوطلب بودند و با رویِ خوش با مردم برخورد میکردند.
_مدیر مدرسه که همیشه همه جا بود، هر کسی مشکلی داشت اولین کسی که به ذهنش میرسید برای حل کردنش، او بود.
یادم نمیرود روزی که دخترش را در تهران گذاشت تا به دانشگاه برود و نصف شب برگشته بود، یکی از چادرها داشت آتش میگرفت که با صدای دختر خانواده، مدیر مدرسه که تازه نیم ساعت بود از تهران برگشته بود، به سرعت آتش را خاموش کرد و هنوز استراحت نکرده بود که خبری میدهند به او، راجعبه نبود یکی از ماشینهایی که به برادرش سپرده بودند تا در حیاطِ کمپ مراقبش باشد، با همان بیخوابی رفته و دوربینهای مداربسته را چک کرده بود ولی متوجه نشده بود چه کسی سوار ماشین شده و رفته است.
با کلی اضطراب و استرس به صاحب ماشین زنگ میزنند و او تازه میگوید آره پدر خانومم بود که گفته بودم بیایید ماشین را ببرد.
و ایشان باز بخاطر بزرگواریشان چیزی نمیگوید تا طرفِ مقابل ناراحت نشود.
_ مشاوری که به همراه پسر نوجوانش برای کمک به بچهها آمده بود و من هم عکس گرفتم و پذیرایی کردم.
_ چند گروه دکتری که گاهی برای مداوا و ویزیت آمدند ولی چون آنروزها مریض نشده بودم، سراغشان نرفتم.
_ و از
گروههای جهادی که ۳ روز آمدند کمپ تا حال و هوای بچهها و بزرگترها را بهتر کنند.
گروه اولی که دو روحانی بودند و در روز پدر آمدند و بعد از دادن شکلاتهایی به چادرها و تبریک روز پدر به پدران، به طرف سِن مدرسه رفتند و مسابقه برگزار کردند و البته به همهی بچهها به بهانههایی جایزههای متنوعی داد و موجب شادی و خندهی بچهها و بزرگترها شدند.
گروه دومی که باز دو آقای روحانی بودند و ۲۲ بهمن آمدند و بعد از اجرای سرودهایی در مورد ایران و خواندن سرودهایی توسط بچهها، به آنان بادکنکها و جایزههایی متناسب با سنشان دادند.
چقدر حال همه خوب بود آن دو روز.
گروه سوم هم چند دختر جوان بودند و پکهایی که شامل مداد رنگی و پاککن و برگهی آ۴ اورده بودند و شعرهای کودکانه گذاشته بودند تا بچهها در کنار دوستان تازه پیدا کردهشان نقاشی بکشند. ادامه »
کلیدواژه ها: آسیب, برادر, به قلم خودم, توسل, تولیدی, خانه, خواب, خوی, دانشگاه, دختر, دوربین, دوست, دکتر, روحانی, روحیه, زلزله, زلزله خوی, شاه پرک نوشت, غذا, فرزند, ماشین, مداربسته, مدرسه, مدیر, مستاجر, مشاور, مهربان, نوجوان, هلال احمر, پدر, پسر, چادر موضوعات: شاه پرک نوشت, زادگاه شاه پرک, خاطره های شاه پرک, زلزله خوی
لینک ثابت
[پنجشنبه 1401-12-25] [ 10:32:00 ب.ظ ]
|
|
|
|
|
|