| روایت بدرقه (۱۶) | ... |
رفته رفته جمعیت عزاداری که به دنبال ماشین میآمدند بیشتر میشد برای اینکه له نشوم روی سکویی رفتم که دو خانم آنجا ایستاده بودند.
بعد از کم شدن جمعیت کنار برج رفتم.
حال از جمعیتی که گوشه و کنار به عزاداری میپرداختند عکاسی کردم.
چون خط همراه اول رفته بود و نمیشد تماس گرفت، با ایرانسل هم به سختی میشد تماس برقرار کرد.
کناری ایستاده بودم تا کمی استراحت کنم و همسفرانم را پیدا کنم.
یک سایهایی پیدا کردم و بین جمعیت بودم که خانومی دنبال شوهرش بود و بعد از درخواست از من برای تماس، چند بار به گوشی شوهرش زنگ زد و پیام داد تا بیاید دنبالش.
حوالی ۲۰دقیقه نیم ساعت که گذشت، بعد از چند بار تماس و پیامک و آدرس دهی بالاخره همدیگر را پیدا کردند.
آن خانم که از کرج آمده بود کلی تشکر کرد و دعایم نمود و دعوت به خانهشان کرد.
بعد از قدردانی از محبتش و بدرقه کردنشان، چند بار با همسفرانم تماس گرفته و پیش آنها رفتم
بعد از دقایقی نشستن و آمدن برادرهایم (برادر وسطیام که با اتوبوس آمده بود، دیگر با اتوبوس برنگشت و ادامهی سفر را با ما خواهد بود.)
بعد از چند عکس در جلوی برج آزادی، برای برگشت حرکت کردیم که تازه یادم افتاد چقدر پیاده باید برویم زیر این گرمای ظهرِ تهران.
|
[پنجشنبه 1405-05-22] [ 08:06:00 ب.ظ ]
|




